27 oktober 2019, een witkeelgors wordt ontdekt op de Maasvlakte. Diezelfde middag lukte het mij niet meer om te gaan,
maar zo’n mooie soort wilde ik graag zien. 28e kon ik even vrij nemen van het werk, dus op de motor gesprongen en erheen.
De bekende hups vogelaars stond naar de struiken te turen, maar van veraf al duidelijk wat beteuterd.
Hij was nog maar een paar keer kort gezien, maar niet weg zien vliegen, dus moest er nog wel zitten.
Ik had 1,5 uur, en in die tijd heb ik hem 1,5 seconde gezien. Alhoewel, gezien… Ver tussen de takken, kort het herkenbare koppie, en weer weg.
Een waarneming die me nooit helemaal lekker zat, want wat had ik die graag goed willen bekijken!
Oktober 2026, wat vertwijfeld zie ik een melding van 2 witkeelgorzen op de Maasvlakte. 1 is al kneiterzeldzaam, 2 zal wel weer een invoerfoutje zijn van een te enthousiaste vogelaar.
Maar al gauw wordt in de appgroepen duidelijk dat dat niet het geval is, en ze er écht zitten. Ongekend!
Hier hoef ik niet lang over na te denken, dat wordt een ritje mavla!
Bij aankomst een heel ander scenario dan vorige keer. Medevogelaars wijzen enthousiast naar het gras, slechts 1,5-2 meter voor ze. En ja: daar kruipen ze als muizen doorheen, zich niets aantrekkend van hun bewonderaars. Af en toe even helemaal vrij, en meestal zelfs té dichtbij voor een foto. Bizar… Na een tijdje fourageren hebben ze er genoeg van en vliegen een meter of wat verder een struik in, maar al gauw komen ze hier weer naar de grond en laten zich ongelooflijk mooi bekijken en fotograferen. Wat een verschil met vorige keer, en wat genieten van deze prachtige vogels!
